Twee weken geleden schreef ik over mijn kennisbank opbouwen. Vandaag maakte ik hem slimmer. De aanleiding? Een blogartikel van Martijn Aslander. De aanleiding Martijn Aslander schreef een artikel met de titel “Ik zit op iets bijzonders en ik krijg het niet uitgelegd”. Hij bouwt apps met AI, maar waar hij echt over schrijft is informatieliquiditeit: kennis die niet opgesloten zit in losse bestanden, maar doorzoekbaar en verbonden is op basis van betekenis. ...

Het begon eigenlijk als een praktisch dingetje. Ik had inmiddels een heel team aan AI agents opgebouwd — een UX designer, een frontend developer, een accessibility expert — en ik moest ze ergens een naam geven. Gewoon voor de herkenbaarheid, zodat ik wist wie ik “aansprak”. En toen dacht ik: als ik toch namen moet verzinnen, waarom dan niet namen die ergens voor staan? Ada, Grace en Hedy De eerste drie waren een no-brainer. Ada Lovelace, de allereerste computerprogrammeur. Grace Hopper, die de eerste compiler schreef en de term “debugging” bedacht (er zat letterlijk een mot in de computer). En Hedy Lamarr, die naast filmster ook uitvinder was van frequentiesprong-technologie — de voorloper van wifi en bluetooth. ...

Lang heb ik het als een nadeel gezien. Jack of all trades, master of none. Ik weet van alles net niks en kan niks écht goed. Geen specialist. Geen expert. Gewoon iemand die overal een beetje van snapt — en dus overal over kan meepraten. Maar dat zorgde er blijkbaar ook voor dat mensen mijn kennis op bepaalde gebieden enorm overschatten. De drukkerij In de offset drukkerij waar ik werkte kon ik niet drukken. Dat deden de drukkers, met hun inkt onder de nagels en hun jarenlange ervaring met het afstellen van de pers. Ik werkte op kantoor — offertes maken, papier bestellen, facturen versturen. De grafische opleiding had ik ooit gedaan omdat ik zo creatief was, maar mijn werkzame leven zag er vooral administratief uit. Toch kon ik de wensen van de klant vertalen naar wat er technisch mogelijk was. En ik kon problemen herkennen — een vlek in de afdruk, een verloop dat niet klopte, een stansvorm die niet paste — zonder ze zelf te hoeven oplossen. Ik zag wat er mis was, en kon het aanwijzen aan iemand die het wél kon fixen. ...

Een knop die verdwijnt. Data die niet opslaat. Features die opeens stoppen met werken. Dit soort bugs zijn frustrerend, vooral als je ze pas ontdekt wanneer je de app zelf gebruikt. Tests zijn de oplossing. Kleine stukjes code die automatisch checken of alles nog werkt. Elke keer als je iets aanpast, drukken ze op alle knoppen en controleren ze of de app zich gedraagt zoals verwacht. Vandaag schreef ik er 106. ...

Soms begin je ergens en eindig je heel ergens anders. Ik wilde een kalenderoverzicht. Zoals Daylio dat heeft: een maand met gekleurde cirkeltjes die je stemming per dag laten zien. In één oogopslag zie je patronen. Veel groen? Goede maand. Clusters van rood? Tijd om eens te kijken wat er speelt. De eerste versie Claude bouwde een keurige kalender. Met maandnavigatie, weekdagen bovenaan, dagnummers in de vakjes. Plus een uitklapbaar paneel als je op een dag klikte met alle details van die dag. ...

Al jaren was de website van Jacob offline. De vormgeving was kapot, de site zag er niet uit, en we hadden er gewoon geen fut voor om het aan te pakken. Tot afgelopen zaterdagavond. Een korte geschiedenis Carottes grillées begon ooit in Joomla. Toen Joomla 1.5 end-of-life ging, migreerden we naar een nieuwere Joomla-versie. Dat was al een heel gedoe. Daarna, ergens rond 2015, overgezet naar WordPress. Ook een hele klus. ...

Je kent het wel. Je zit op de bank je eigen app te testen op je telefoon, en dan zie je het: een bug. Of je bedenkt ineens een feature die er echt in moet. En dan? Laptop opstarten, GitHub openen, screenshot maken, afbeelding uploaden (waar eigenlijk?), issue aanmaken… Voor je het weet ben je een kwartier verder en is het moment foetsie. Dus bouwde ik een iOS Shortcut (werkt op iPhones, iPads en andere Macs). Eén tik vanuit het deelmenu, titel intypen, klaar. De issue staat op GitHub, mét screenshot, mét de URL van de pagina, mét het juiste label. ...

Alexander Klöpping had een doorbraak. In de laatste aflevering van AI Report vertelt hij hoe hij als niet-programmeur in één dag een werkende tool bouwde met Claude. Cursor’s nieuwe agent mode verbergt alle code — je ziet alleen een chatvenster en een browser. En toen zei hij iets wat me raakte: het gevoel dat je nu alles kunt maken wat je wilt. Ik herken dat. Het moment Alexander beschrijft het als “vibe coding” — je beschrijft wat je wilt, en de AI bouwt het. Hij maakte in vijf minuten een web-app voor zijn dochter om rekenopgaven te oefenen. Precies zoals zij het wilde. ...

Vandaag heb ik opgeruimd. Niet mijn bureau (dat is hopeloos), maar mijn projectenmap. Wat begon als “even die losse bestanden consolideren” werd een complete herstructurering van hoe ik kennis bewaar. De situatie Ik werk aan meerdere projecten tegelijk: een Zweedse taal-app, een gezondheids-tracker, een recepten-app, een statische website. Elk project heeft een LEARNINGS.md waar ik vastleg wat ik leer. Safari bugs, iOS quirks, dat soort dingen. Het probleem? Die kennis zat verstopt. Als ik in project A een Safari-bug oploste, kon ik dat in project B niet meer terugvinden. Ik loste dezelfde problemen opnieuw op. ...

Twee dagen lang werkte hetzelfde veld niet. Ik vulde “lezen” in, klikte opslaan, ging terug - en het vakje was weer leeg. Elke keer opnieuw. Dit is het verhaal van een bug die me leerde dat AI-gegenereerde code zijn eigen valkuilen heeft. En dat mijn samenwerking met Claude nog lang niet vlekkeloos is. De frustratie Het begon simpel. Claude had twee nieuwe velden toegevoegd: “lezen” (een checkbox) en “energie” (een emoji selector). De code zag er goed uit. De tests slaagden. Maar op mijn telefoon verdween de data gewoon. ...