Ik had het eerlijk gezegd een beetje opgegeven, dat community-gevoel. Maar toen ging ik ongeveer een jaar geleden voor het eerst naar een Digitale Fitheid meetup in Utrecht. En jeuj, daar was het weer! Dat klinkt misschien overdreven. Is het niet. Show & tell en thematafels De meetups zijn elke maand bij Wonders of Work (vroeger Seats2Meet), vlakbij Utrecht Centraal. Van een uur of tien tot vijf, maar niemand kijkt op de klok. ’s Ochtends is er show & tell: mensen delen waar ze mee bezig zijn, wat ze geleerd hebben, of waar ze tegenaan lopen. ’s Middags ga je aan thematafels aan de slag – denk aan Obsidian, AI-tools, of gewoon “ik wil dit uitzoeken en zoek hulp”. ...

Twee dagen geleden las ik Frank Meeuwsen’s post over zijn eigen muziekserver. Een uurtje later had ik Plex draaien. De kerstvakantie is lang niet zo leuk geweest als deze! Ik luister al de hele middag naar langvervlogen muziekjes en Claude Code heeft zelfs verloren mappen met platen en oude iTunes playlists geëxporteerd en weer tot leven gewekt. Ik kraai nog net niet van plezier. — mijn reactie op Mastodon En eerlijk: ik had dit veel eerder moeten doen. ...

Tot voor kort draaide deze site op WordPress. Daar zijn comments gewoon geregeld: mensen reageren, jij modereert, klaar. Wat WordPress niet goed doet is automatisch doorplaatsen naar social media — daar heb je plugins voor nodig die vaak matig werken of geld kosten. Nu zit ik op Hugo, een statische site generator. Sneller, goedkoper te hosten, maar geen ingebouwde comments. Dus wilde ik twee dingen: mijn blogposts automatisch op Mastodon krijgen, en reacties vanuit Mastodon onder mijn posts tonen. Klinkt simpel toch? Nou, dat viel tegen. ...

Ik luister altijd met veel plezier naar de podcast van Adriaan van Dis. Het is een goede realiteitscheck. En hoewel hij zich er weinig over uitspreekt, ging het afgelopen zaterdag even over kunstmatige intelligentie. “Denk zelf nou,” zei Van Dis. En: “Ze hebben mij niet gevraagd of ik het goed vind.” Het ongemak Wie dit blog leest of mij recent heeft gesproken, heeft het al gemerkt: ik heb me nogal verloren in enthousiasme over programmeren met AI. In korte tijd bouwde ik diverse apps, zette ik oude WordPress websites live en schreef ik blogposts over mijn bouwproces. ...

Op de Digitale Fitheid meetup deze week vroeg iemand waarom ze de Desktop app van Claude niet kon gebruiken voor haar projecten. Goede vraag. Ik gebruik zelf vooral de terminal, maar waarom eigenlijk? Tijd om uit te zoeken wat de verschillen zijn. Spoiler: ze zijn kleiner dan ik dacht. Eerst even context Claude Code zit pas sinds eind november 2025 in de Desktop app. Daarvoor was het alleen beschikbaar in de terminal. Nu kun je in beide omgevingen coderen, debuggen en projecten managen — inclusief git en andere tools. ...

Twee weken geleden schreef ik over mijn kennisbank opbouwen. Vandaag maakte ik hem slimmer. De aanleiding? Een blogartikel van Martijn Aslander. De aanleiding Martijn Aslander schreef een artikel met de titel “Ik zit op iets bijzonders en ik krijg het niet uitgelegd”. Hij bouwt apps met AI, maar waar hij echt over schrijft is informatieliquiditeit: kennis die niet opgesloten zit in losse bestanden, maar doorzoekbaar en verbonden is op basis van betekenis. ...

Het begon eigenlijk als een praktisch dingetje. Ik had inmiddels een heel team aan AI agents opgebouwd — een UX designer, een frontend developer, een accessibility expert — en ik moest ze ergens een naam geven. Gewoon voor de herkenbaarheid, zodat ik wist wie ik “aansprak”. En toen dacht ik: als ik toch namen moet verzinnen, waarom dan niet namen die ergens voor staan? Ada, Grace en Hedy De eerste drie waren een no-brainer. Ada Lovelace, de allereerste computerprogrammeur. Grace Hopper, die de eerste compiler schreef en de term “debugging” bedacht (er zat letterlijk een mot in de computer). En Hedy Lamarr, die naast filmster ook uitvinder was van frequentiesprong-technologie — de voorloper van wifi en bluetooth. ...

Lang heb ik het als een nadeel gezien. Jack of all trades, master of none. Ik weet van alles net niks en kan niks écht goed. Geen specialist. Geen expert. Gewoon iemand die overal een beetje van snapt — en dus overal over kan meepraten. Maar dat zorgde er blijkbaar ook voor dat mensen mijn kennis op bepaalde gebieden enorm overschatten. De drukkerij In de offset drukkerij waar ik werkte kon ik niet drukken. Dat deden de drukkers, met hun inkt onder de nagels en hun jarenlange ervaring met het afstellen van de pers. Ik werkte op kantoor — offertes maken, papier bestellen, facturen versturen. De grafische opleiding had ik ooit gedaan omdat ik zo creatief was, maar mijn werkzame leven zag er vooral administratief uit. Toch kon ik de wensen van de klant vertalen naar wat er technisch mogelijk was. En ik kon problemen herkennen — een vlek in de afdruk, een verloop dat niet klopte, een stansvorm die niet paste — zonder ze zelf te hoeven oplossen. Ik zag wat er mis was, en kon het aanwijzen aan iemand die het wél kon fixen. ...

Een knop die verdwijnt. Data die niet opslaat. Features die opeens stoppen met werken. Dit soort bugs zijn frustrerend, vooral als je ze pas ontdekt wanneer je de app zelf gebruikt. Tests zijn de oplossing. Kleine stukjes code die automatisch checken of alles nog werkt. Elke keer als je iets aanpast, drukken ze op alle knoppen en controleren ze of de app zich gedraagt zoals verwacht. Vandaag schreef ik er 106. ...

Soms begin je ergens en eindig je heel ergens anders. Ik wilde een kalenderoverzicht. Zoals Daylio dat heeft: een maand met gekleurde cirkeltjes die je stemming per dag laten zien. In één oogopslag zie je patronen. Veel groen? Goede maand. Clusters van rood? Tijd om eens te kijken wat er speelt. De eerste versie Claude bouwde een keurige kalender. Met maandnavigatie, weekdagen bovenaan, dagnummers in de vakjes. Plus een uitklapbaar paneel als je op een dag klikte met alle details van die dag. ...