In november bouwde ik een plugin. Niet omdat ik dat van plan was, maar omdat ik mijn WordPress-site statisch wilde maken om hem gratis te kunnen hosten op Kinsta. Je hebt dan twee opties: of je zoekt een bestaande plugin die dat doet, of je bouwt zelf iets. Ik probeerde het eerst met Simply Static, maar dat deed niet helemaal wat ik wilde. Dus bouwde ik zelf een plugin en dat werd de Static Site Exporter. ...
Ik werk samen met een AI om mijn eigen thuisserver te beheren. Een Raspberry Pi — een minicomputertje ter grootte van een pakje boter, waar ik mijn foto’s en muziek op bewaar. De AI heet Claude Code en draait in mijn terminal. Ik typ wat ik wil, Claude geeft me commando’s, en die voer ik uit. Die samenwerking werkt verrassend goed. Claude weet hoe servers werken, ik weet wat ik wil. Claude typt de technische commando’s, ik plak ze in mijn terminal en druk op enter. Als er iets misgaat, legt Claude uit wat er aan de hand is en geeft een nieuw commando. Een soort geduldige systeembeheerder die ’s avonds laat nog rustig antwoord geeft. ...
Gisteravond wilde ik “even” Nextcloud installeren op een server. Een vervanger voor OneDrive en Microsoft 365 - weer een stap verder in mijn reis om minder afhankelijk te zijn van big tech. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik had hier al eerder naar gekeken, maar het leek me toen vrij complex. Allerlei serverinstellingen die ik niet snapte. Dus had ik een tijdje een hosted Nextcloud bij The Good Cloud, maar nu ik toch al zo lekker bezig ben - met Claude Code krijg ik het voor elkaar om een eigen Pi-server te draaien en storage boxes bij Hetzner in te richten - durfde ik deze stap ook wel te nemen. ...
Laatst stonden we in het Stadsarchief in Amsterdam. Ze verkopen daar ook Poezenkranten, en wij stonden daar een beetje suffig te kijken naar de stapel. Welke hadden we nou eigenlijk al? Mijn vriend had ooit op een geeltje alle bestaande nummers opgeschreven met kruisjes bij de nummers die we al hebben. Maar ja, dat briefje lag thuis. Dit kon zo niet langer vond ik (mijn vriend dacht daar anders over, maar dat doet er hier niet toe). ...
“Ik overzie het niet.” Dat typte ik vanmiddag naar Claude Code. Niet mijn meest eloquente moment, maar wel eerlijk. Te veel informatie Ik ben bezig met mijn homeserver – Raspberry Pi, Immich voor foto’s, Navidrome voor muziek. Het werkt, maar ik wilde de aanpak eens laten reviewen. Mis ik iets? Doe ik het goed? Dus vroeg ik Claude Code om de relevante agents1 in te schakelen: Limor (homeserver specialist) en Grace (backup specialist). Die kwamen met vragen waar ik zelf helemaal niet aan had gedacht. Backup strategie? Monitoring? Wat als de stroom uitvalt? Wat als de Pi crasht terwijl ik niet thuis ben? ...
Ik luister altijd met veel plezier naar de podcast van Adriaan van Dis. Het is een goede realiteitscheck. En hoewel hij zich er weinig over uitspreekt, ging het afgelopen zaterdag even over kunstmatige intelligentie. “Denk zelf nou,” zei Van Dis. En: “Ze hebben mij niet gevraagd of ik het goed vind.” Het ongemak Wie dit blog leest of mij recent heeft gesproken, heeft het al gemerkt: ik heb me nogal verloren in enthousiasme over programmeren met AI. In korte tijd bouwde ik diverse apps, zette ik oude WordPress websites live en schreef ik blogposts over mijn bouwproces. ...
Op de Digitale Fitheid meetup deze week vroeg iemand waarom ze de Desktop app van Claude niet kon gebruiken voor haar projecten. Goede vraag. Ik gebruik zelf vooral de terminal, maar waarom eigenlijk? Tijd om uit te zoeken wat de verschillen zijn. Spoiler: ze zijn kleiner dan ik dacht. Eerst even context Claude Code zit pas sinds eind november 2025 in de Desktop app. Daarvoor was het alleen beschikbaar in de terminal. Nu kun je in beide omgevingen coderen, debuggen en projecten managen — inclusief git en andere tools. ...
Twee weken geleden schreef ik over mijn kennisbank opbouwen. Vandaag maakte ik hem slimmer. De aanleiding? Een blogartikel van Martijn Aslander. De aanleiding Martijn Aslander schreef een artikel met de titel “Ik zit op iets bijzonders en ik krijg het niet uitgelegd”. Hij bouwt apps met AI, maar waar hij echt over schrijft is informatieliquiditeit: kennis die niet opgesloten zit in losse bestanden, maar doorzoekbaar en verbonden is op basis van betekenis. ...
Het begon eigenlijk als een praktisch dingetje. Ik had inmiddels een heel team aan AI agents opgebouwd — een UX designer, een frontend developer, een accessibility expert — en ik moest ze ergens een naam geven. Gewoon voor de herkenbaarheid, zodat ik wist wie ik “aansprak”. En toen dacht ik: als ik toch namen moet verzinnen, waarom dan niet namen die ergens voor staan? Ada, Grace en Hedy De eerste drie waren een no-brainer. Ada Lovelace, de allereerste computerprogrammeur. Grace Hopper, die de eerste compiler schreef en de term “debugging” bedacht (er zat letterlijk een mot in de computer). En Hedy Lamarr, die naast filmster ook uitvinder was van frequentiesprong-technologie — de voorloper van wifi en bluetooth. ...
Lang heb ik het als een nadeel gezien. Jack of all trades, master of none. Ik weet van alles net niks en kan niks écht goed. Geen specialist. Geen expert. Gewoon iemand die overal een beetje van snapt — en dus overal over kan meepraten. Maar dat zorgde er blijkbaar ook voor dat mensen mijn kennis op bepaalde gebieden enorm overschatten. De drukkerij In de offset drukkerij waar ik werkte kon ik niet drukken. Dat deden de drukkers, met hun inkt onder de nagels en hun jarenlange ervaring met het afstellen van de pers. Ik werkte op kantoor — offertes maken, papier bestellen, facturen versturen. De grafische opleiding had ik ooit gedaan omdat ik zo creatief was, maar mijn werkzame leven zag er vooral administratief uit. Toch kon ik de wensen van de klant vertalen naar wat er technisch mogelijk was. En ik kon problemen herkennen — een vlek in de afdruk, een verloop dat niet klopte, een stansvorm die niet paste — zonder ze zelf te hoeven oplossen. Ik zag wat er mis was, en kon het aanwijzen aan iemand die het wél kon fixen. ...